Oude tijden herleven

Visagist op de fiets ouderwets?
Misschien vraag je je af waarom Visagist op de fiets wel een moderne huisstijl heeft, maar geen echte webshop met tal van handige en snelle zoek-, match- en betaalfuncties. We zijn tenslotte allemaal gewend om op internet makkelijk en snel aankopen te doen. Technisch gezien ben ik met mijn website en productgalerij dus een paar stappen teruggegaan in de tijd. Je kunt bij mij niet op merk of product zoeken en er is geen betaalsysteem aan mijn fictieve shop gekoppeld. Voor sommige mensen is Visagist op de fiets daarom geen aantrekkelijke online winkel. Menigeen zal na het vluchtig bekijken van mijn assortiment wegklikken als ze zien dat er via de mail besteld moet worden. Dat is toch allemaal gedoe?! Niet meer van deze tijd.

Bewust een stap terug
In dit blog vertel ik je graag waarom deze webvorm voor mij een heel bewuste keuze was en waarom ik dit zo wil houden. Waarom ik met voorbedachte rade het ‘bestellen per mail’ terug in de tijd heb gehaald. Mijn concept moet je zien als een tegenreactie op de steeds sneller werkende, op hol geslagen wereld waarin er weinig tot geen ruimte is voor persoonlijk contact. Of voor een gedegen en oprecht advies. Bij andere productgroepen is daar misschien minder behoefte aan, maar ik krijg zoveel vragen van klanten met huidproblemen. Ik verkoop geen potjes en flesjes om er rijk van te worden. Ik verkoop potjes en flesjes omdat ik iedereen een gezond lichaam en een gezonde huid gun. Ik ben bovendien geïnteresseerd in de verhalen achter pure producten en deel die graag met jullie. En ik ben ervan overtuigd dat we door het gebruik van pure en eerlijke producten een piepkleine bijdrage leveren aan onze mondiale gezondheid en het milieu. Alle beetjes helpen.

Jeugdsentiment
De keuze om mijn winkel op deze manier vorm te geven, komt ook voort uit een stukje jeugdsentiment. Ik ben geboren en getogen in Oog in Al, een jaren dertig wijk in Utrecht. Op donderdagochtend reed er een paard en wagen door onze smalle straat met aan weerszijden rijtjeshuizen. Het was de aardappelboer die bij ons en andere gezinnen aardappels en uien kwam brengen. Mijn moeder maakte altijd een praatje met hem. Dat ging jaren zo. Een paar straten verderop had de melkboer een winkeltje. Meestal was hij op pad om melk en andere zuivel rond te brengen. Bij mijn opa en oma, die in het nabij gelegen dorpje Vleuten woonden, kwam de SRV-wagen elke week langs. Dan stroomde de straat vol met huisvrouwen. Het was een gezellige boel. Iedereen kende de SRV-man en hij kende iedereen. Net als de melkboer en de aardappelboer. Ik bewaar hele mooie herinneringen aan die tijd. Ondertussen groeiden winkelketens als SPAR en Albert Heijn als paddenstoelen uit de grond. Het boodschappenlandschap veranderde enorm. Het heeft best ook goede dingen gebracht, maar zeker ook meer afstandelijkheid.

In de voet(fiets)sporen van de melkboer
Als ik nu met mijn volgepakte fiets bij een klant aan de deur sta, denk ik elke keer weer terug aan vroeger. Ik kan de klant in de ogen kijken, de klant mij ook. Op dat moment wordt een basis gelegd voor vertrouwen. Voor een duurzame relatie. Met klanten die niet in Den Haag wonen, bouw ik op een andere manier net zo’n relatie op. Via de mail. Met de een heb ik intensiever contact dan met de ander, maar door die contacten ontstaat er weer net zo’n band als we vroeger hadden met de aardappelboer, melkboer of SRV. In die paar minuutjes of in die paar regels dat je elkaar persoonlijk ‘spreekt’, groeit er wat moois. Een oprecht contact. Daarom stap ik elke keer weer met veel plezier op mijn fiets om een pakketje persoonlijk af te leveren of rijd ik even naar het postkantoor. Of het nou regent of niet. Ik weet waar ik het voor doe.

Stenen winkels
Door de opkomst van het online winkelen hebben stenen winkels het steeds moeilijker. Winkelgebieden raken daardoor ontwricht. Vooral de kleine middenstand heeft het zwaar. Dat is triest, want juist deze winkeltjes geven kleur aan de steeds grijzer wordende winkelgebieden met op de massa gerichte ketens. Maar er zijn gelukkig altijd mensen die hun nek uitsteken en die het verschil willen maken. Zo ook de 21-jarige Danielle van den Heerik, die onlangs in de Haagse Papestraat een prachtige authentieke vintage kledingzaak opende: Acendi. Zo’n jonge griet, die opgegroeid is met het ‘world wide web’; zij begrijpt het. Dit soort initiatieven steun ik van harte en ik wens haar een heel succesvolle onderneming toe. Een plek waar klanten weer een praatje komen maken. Een leuk adresje waar mensen naartoe komen omdat ze oprechte aandacht krijgen en waar spullen te koop zijn die een tweede leven krijgen. Spullen die ooit met veel zorg en aandacht zijn gemaakt. Laat dit soort winkels alsjeblieft bestaansrecht houden.

Ode aan de kleine ondernemer
Wij kunnen daar als bewuste consumenten een steentje aan bijdragen. Laatst had ik contact met een klant die al volwassen kinderen heeft. Ze schreef: ‘Ik heb mijn kinderen geleerd dat wanneer je ergens een leuk winkeltje kent, je daar klant moet blijven of worden om ze te steunen. Zodat er altijd leuke inspirerende shops blijven bestaan naast de lelijke grote ketens.’ Dat vond ik zo mooi. Onlangs kwam ik op Facebook deze oproep tegen (zie afbeelding). Die sluit hier mooi op aan. Ik hoop dat we hier allemaal eens bij stil staan. Zeker nu de feestdagen in zicht komen en we straks weer massaal aan het kopen slaan.

Geef een reactie

Je emailadres zal niet worden getoond. Voer a.u.b. je naam, email en bericht in.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.