Jij en je niet groen denkende omgeving

Groen maar onverdraagzaam
Krijg jij ook wel eens een cadeautje dat je vanwege de materialen of ingrediënten het liefst direct in de prullenbak gooit (wat dan weer niet duurzaam is) en heb je dan moeite om toch iets van dankbaarheid te tonen? Of heb je de neiging flink te gaan vloeken als je op de fiets weer eens half wordt vergast vanwege alle uitlaatgassen om je heen, terwijl je zelf geen auto hebt of er maar heel weinig in rijdt? Erger je je steeds vaker aan die rokende collega, buurman of familielid? Wil je mensen die met tassen vol uit de Primark komen het liefst door elkaar schudden en ze zeggen dat ze op deze manier onmenselijke arbeid en milieuvervuiling steunen? Of word je woest als je in de supermarkt iemand kiloknallers vlees in zijn kar ziet leggen terwijl je zelf overtuigd vegetariër bent?
Kijk je met kromme tenen toe hoe jouw kinderen bij een ander gezin steeds weer suiker- en vetrijk eten krijgen voorgeschoteld, terwijl je zo je best doet om ze dat thuis zo min mogelijk te geven? Word je misselijk van de parfum walm die rond je vriendin hangt, terwijl je daar vroeger toen je zelf nog geen pure producten gebruikte veel minder last van had?
Kortom: erger je je steeds meer aan je minder bewust levende omgeving? Voel je onbegrip zowel vanuit anderen naar jou als vanuit jezelf naar anderen? Ja? Je bent niet de enige!
Een paar van deze voorbeelden gaan over mezelf, een paar niet, maar de strekking van deze blog moge duidelijk zijn. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar sinds ik probeer gezonder en duurzamer te leven, schiet ik in mijn verdraagzaamheid naar anderen toe soms ernstig tekort. Maar zo wil ik niet zijn, want het brengt verwijdering. Het legt de nadruk op dat wat ons scheidt en niet op dat wat ons bindt. En dat brengt eenzaamheid met zich mee. Zij daar en ik hier, met een dikke streep ertussen. Ik wil niet dat die scheiding er is en toch is die er.
Hoe ga je om met je omgeving die minder gezond en/of duurzaam leeft, terwijl je zelf heel bewust andere keuzes maakt?

Kijk eens in de spiegel!
In de Ekoplaza zag ik laatst een vrouw op een heel nare, dwingende wijze een medewerker bevragen over de kwaliteit van een product. Ze was naar een bepaald type honing op zoek en het mocht alleen die honing zijn, want al die andere waren niet zuiver genoeg, of iets in die trant. Ik zag de medewerker terugdeinzen. Er was geen enkele ruimte voor een normaal gesprek. Wat die medewerker ook zou zeggen, zij had hem allang als onkundig bestempeld.
Terwijl ik mij aan de houding van die vrouw ergerde, besefte ik dat ik ergens ook op haar lijk. Ik sta ook niet of nauwelijks meer open voor producten met maar gedeeltelijk zuivere ingrediënten. Een product moet gewoon zo zuiver mogelijk zijn. We kennen de programma’s als de Keuringsdienst van waarde, waarin we steeds weer zien hoe we als consumenten worden beduveld. Ook door de ogenschijnlijk groene merken! We moeten daarom kritisch zijn en ons als consumenten laten horen. Maar hoe ver gaan we daarin en tegen welke prijs?
Als ik het omdraai en bedenk hoe ik mij voel als een vriend of kennis die zeer overtuigd vegetariër of veganist is, tegen mij begint te tieren omdat ik nog wekelijks enkele stukjes (meestal) biologisch vlees eet, voel ik mij daar ook niet prettig bij. Ik krijg dan het gevoel dat ik heel slecht bezig ben, terwijl ik toch echt wel mijn best doe. Maar dat gevoel geef ik mensen in mijn omgeving ook als ik met woorden of lichaamstaal scherp oordeel over de verzorgingsproducten die zij gebruiken, of het feit dat ze roken, vaak autorijden, de wereld rond vliegen, teveel kopen, etc.
Ik ben zelf een fanatiek strijder tegen luchtvervuiling, omdat wij de gevolgen van longproblemen hier thuis elke dag ervaren. Een ander heeft dat weer met de vleesindustrie of ongezonde voeding op scholen, plasticsoep, etc. We kunnen heel ver gaan in onze overtuiging. Zo ver dat we verwijderd raken van anderen. Moeten we daarom onze strijd stoppen? Nee, maar we kunnen misschien wel wat milder zijn naar anderen en accepteren dat onze weg niet de weg van een ander hoeft te zijn, hoe moeilijk dat ook is.

Heb geduld!
De kans op verandering is het grootst als het bij mensen van binnenuit komt en niet als het wordt opgelegd of als er een schuldgevoel wordt aangepraat. Het beste wat je dus kunt doen, is geduld hebben. Je idealen en overtuigingen trouw blijven, maar anderen de ruimte geven om hun eigen weg te gaan.

Heb lief!
In het Inspiratieboek voor onze gezamenlijke toekomst 2011-2035 DUURZAAM DENKEN DOEN (een prachtig handboek!) is er een heel hoofdstuk gewijd aan sociale duurzaamheid: hoe gaan we met elkaar om en hoe kunnen we samen naar een duurzame maatschappij toewerken? Daarin hebben ze het ook over verbondenheid en betrokkenheid, over nabuurschap en aardig zijn. Daar blijf ik toch steeds weer naar terugkeren: de liefde….

Geef een reactie

Je emailadres zal niet worden getoond. Voer a.u.b. je naam, email en bericht in.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.