Ik vertrek uit Politiek Den Haag.

Na ruim zes jaar komt er een einde aan mijn visagie carrière in Politiek Den Haag. Als je het ergens leuk hebt, doet afscheid nemen pijn. Maar de balans werk-privé was zoek en daarom heb ik onlangs besloten om dit zeer dynamische wereldje vaarwel te zeggen.

Hoe het begon
Laat ik eerst vertellen hoe ik als visagist in Politiek Den Haag terecht ben gekomen, want dat is een verhaal apart. In 2001 liep ik als beginnend televisiejournalist stage bij het RTL Nieuws in Hilversum. Aan het einde van die periode mocht ik een week meelopen op de Haagse redactie.
Ik reisde elke dag van Eindhoven naar Den Haag. Parlementair verslaggever Frits Wester nam mij overal mee naartoe en leerde mij in een week tijd alles over het leven op en rond het Binnenhof. Geweldig vond ik het. De politiek intrigeerde mij enorm. Vooral ook hoe journalisten en politici met elkaar omgaan. Daarom wijdde ik mijn afstudeerscriptie aan de relatie tussen politicus en journalist.
Ik interviewde hiervoor verschillende politici en parlementair journalisten. Na mijn afstuderen besloot ik al vrij snel om niet verder te gaan in de harde journalistiek. Hoe zeer het wereldje mij ook trok, het putte mij ook erg uit. Ik vond het te hectisch, te dynamisch, te snel. Ik kon het simpelweg niet bijbenen. Ik ging als freelance tekstschrijver aan de slag, maar hield wel contact met een aantal mensen uit het wereldje.

Bijbaan
Ondertussen begon het wat te kriebelen. Als je schrijft, ben je vooral met je hoofd bezig en je werkt veel alleen. Het leek mij leuk om er ook iets creatiefs met mijn handen bij te doen en op een andere manier met mensen bezig te zijn. Make-up was altijd al mijn passie. Daarom begon ik in 2005, toen ik in verwachting was van onze dochter, aan een opleiding visagie. Ik woonde inmiddels in Den Haag.
Ik schreef mij in bij de Kamer van Koophandel en begon aan mijn eerste visagie klussen, veelal voor particulieren, zoals bruidsmake-up en make-up workshops.

Foto: Martine Rozema

Visagist in de politiek
Begin 2008 werd ik gebeld door een oud collega van de Haagse redactie van RTL. Zij wist dat ik inmiddels ook als visagist werkte en ze vroeg mij of ik het wat zou vinden om op wekelijkse basis Frits Wester en de toenmalige minister van Financiën Wouter Bos op te maken.
En zo werkte ik ineens weer op de Haagse redactie. Als visagist dit keer, wat voor de oud collega’s toch wel wennen was. Het begon met 1 uur in de week voor Het wekelijks gesprek met de minister van Financiën, maar al snel kwamen er meer uren bij. Ik maakte geregeld de fractieleiders van de grote partijen op, de directeur van het CPB, ministers en staatssecretarissen en enkele keren per jaar ook de premier. Eerst premier Balkenende en later onze huidige premier Rutte. Heel bijzonder om in het Torentje te mogen komen.
Al deze werkzaamheden waren in eerste instantie in opdracht van RTL. Ik had het er weer net zo naar mijn zin als tijdens mijn stage. Vond het fijn met de mensen. En langzaam aan kreeg ik ook met een aantal politici een leuke band. Ik werd toen ook buiten RTL ingehuurd om politici op te maken als zij op de foto moesten, geïnterviewd werden voor tv, of als er een belangrijke persconferentie was. Soms was ik al op de hoogte van nieuwsfeiten die voor de media nog even geheim moesten blijven. Dan bleef mijn mond op slot als ik bij RTL aan het werk was. Zo bouwde ik iets op in Politiek Den Haag. Je hoort als visagist zoveel dingen en daar moet je goed mee omgaan.

Op een van mijn favoriete plekjes bij de Hofvijver. Uitkijkend op het Binnenhof. Foto: Martine Rozema

Knopen doorhakken
Toen ik in 2011 het roer omgooide in mijn bedrijf en Visagist op de fiets werd, kreeg ik steeds meer moeite met de onregelmatigheid en vluchtigheid in mijn werk in Politiek Den Haag. Het werd ook steeds drukker, omdat ik niet alleen meer werk in Politiek Den Haag kreeg, maar ook meer andere opdrachten. Mijn agenda liep vol, terwijl mijn lichaam steeds meer energie verloor. Ik stond de laatste tijd bijna elke dag als een stresskip op het schoolplein. Overloaded. Dus was het tijd om knopen door te hakken en met een deel van mijn werkzaamheden te stoppen. En dat is spannend, want je geeft ook inkomsten op. Maar als de balans zoek is, moet je die terugvinden. Daarom dit besluit. Er is nog genoeg te doen. Ik verander alleen mijn koers.

Wat nu?
Ik blijf gewoon als Visagist op de fiets werken, maar ik wil meer tijd en aandacht hebben voor een-op-een contact en begeleiding van klanten. Ook wil ik mij nog meer verdiepen in de (vervuilde) cosmetica-industrie. Juist door mijn journalistieke achtergrond voel ik mij geroepen om ook hier te onderzoeken en door te vragen. Net zo lang tot ik het gevoel heb dat ik bij de kern ben. Wat beweegt een cosmeticabedrijf? Waar staan ze echt voor? Zijn ze wel zo zuiver als ze beweren? Waar halen ze hun grondstoffen vandaan? Hoe verloopt het productieproces? Ik wil alles weten. Om deze informatie te vergaren en te verwerken, heb ik tijd en aandacht nodig.
Wat ook verandert, is dat ik niet meer tegen elke opdracht JA zeg. En dat is een grote uitdaging als je gewend bent dat wel te doen. ‘Let’s take it Slow‘ is mijn motto voor 2014. Minder doen met meer aandacht. Meer energie en gezond zijn. Dat is lange termijn denken. Duurzaam.

Ik wil alle mensen met wie ik heb gewerkt in Politiek Den Haag onwijs bedanken voor de bijzondere tijd die ik daar heb gehad! Met name Frits Wester, met wie ik het altijd gezellig had tijdens het opmaken en die mij met zoveel mensen in contact heeft gebracht.

Geef een reactie

Je emailadres zal niet worden getoond. Voer a.u.b. je naam, email en bericht in.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.