Iets is genoeg!

Wat doen de berichten met jou?
Nu de zomervakantie voor de deur staat en vakantiebestemmingen vaak het gespreksonderwerp zijn, merk ik dat sommige mensen zich een beetje schamen als ze vertellen dat ze op vliegvakantie gaan. Nieuwsberichten over de ecologische prijs van vliegreizen en de smeltende poolkappen hebben we allemaal wel meegekregen. Ze roepen een stukje schuldgevoel op, maar vooral ook machteloosheid. Die negatieve berichten over de toestand van de aarde zijn voor velen overweldigend.

Aanklachten
Bijna iedereen die ik werkgerelateerd spreek (on- en offline), heeft zo nu en dan last van dat knagende gevoel: het kan allemaal veel beter, ik doe het nog niet goed genoeg, stonden er maar meer mensen op, het is zo lastig, etc.
Wie besluit het roer enigszins om te gooien en bewuster te gaan leven, loopt vroeg of laat tegen dat gevoel aan. Je krijgt meer inzicht in wat er allemaal beter kan en wat jouw eigen aandeel daarin is. Je komt ook steeds meer te weten over hoe bepaalde zaken in elkaar steken (denk aan de voedings-, kleding- en beauty industrie) en dat zijn over het algemeen geen zaken om vrolijk van te worden. De moed kan je dan flink in de schoenen zakken. Heeft het allemaal wel zin? Doe ik wel genoeg?
Ik heb er al eens eerder over geblogd, want ook ik ervaar dit soort aanklachten in mijn hoofd. Privé, maar zeker ook als ik aan het werk ben. Zowel naar mezelf als naar andere bedrijven toe. Waarom kan dit of dat niet anders? Waarom doet dat ene bedrijf dat ik zo’n warm hart toe draag niet net even wat meer op het gebied van duurzaamheid? Waarom is het zo moeilijk om dichterbij huis meer echt zuivere producenten te vinden en waarom zijn die er wel aan de andere kant van de oceaan?
Ben ik dan te kritisch? Moet ik de lat wat minder hoog leggen? Waarom, waarom, waarom… Als ik de hand in eigen boezem steek, weet ik dat ik ook niet uitblink in duurzaam gedrag. Het kan altijd beter. Er zijn ook altijd mensen die het veel beter doen. Maar ik ben inmiddels wel klaar met die aanklachten. Ik wil me niet meer de hele tijd richten op al die praktische/materiële dingen die nog niet goed (genoeg) gaan, maar vooral aandacht hebben voor wat wel goed gaat en voor de immateriële zaken die er veel meer toe doen.

Liefde is het grootste goed
Vorige week verloor een vrouw bij ons de buurt haar man aan kanker. Ze blijft met jonge kinderen achter. Een andere vrouw, een alleenstaande moeder, is terminaal. Haar zoontje is ook nog klein. Het houdt de gemoederen in onze buurt bezig. Er wordt door meerdere mensen gekookt of er worden andere dingen gedaan. En dit is niet de eerste keer dat we als buurtgenoten de handen ineen slaan om iemand bij te staan. Je wilt íets doen.
En terwijl die ene volwassene, die eerst nog middenin het leven stond, voor haar leven vecht, vechten anderen tegen diepe eenzaamheid en leegte in hun leven. Ouderen. Jonge mensen met geestesziekten. Gaten in het hart die nauwelijks meer zijn op te vullen. Wat een contrasten.
Als ik alleen al naar ons leven hier in Den Haag kijk, is het menselijk leed groot. We kennen denk ik allemaal wel van die schrijnende situaties, in de buurt of in je eigen familie-, vrienden- of werkkring.
Vrijwel elke dag als ik met mijn volgepakte fiets door de stad fiets, vraag ik mij wel even af: wat ben ik nou eigenlijk aan het doen? Het zijn maar spullen. Zoveel mensen hebben geen toegang tot deze zuivere, duurzame producten. Het is een luxe. Draag ik hiermee nou echt wat bij aan de wereld?
Maar dan raak ik weer in gesprek. Op de gekste plekken met bijzondere mensen van allerlei leeftijden, die ieder op hun eigen manier de wereld een beetje beter proberen te maken. Spontane gesprekken over het leven. Op straat, bij mensen thuis, maar ook online. Dan realiseer ik me dat Visagist op de fiets, en de daaraan gekoppelde handel in duurzame producten, voor mij vooral een middel is om met mensen in gesprek te raken, met ze op te trekken en ze te bemoedigen, op mijn eigen kleine manier. In het grotere geheel maken alle kleine beetje bij elkaar wel degelijk verschil. En dat wil ik ook als boodschap meegeven aan iedereen die worstelt met die vraag: ‘Doe ik wel genoeg?’. Je kunt niet alles doen, maar wel iets, op je eigen manier, binnen je eigen mogelijkheden.
Love!

Geef een reactie

Je emailadres zal niet worden getoond. Voer a.u.b. je naam, email en bericht in.