De schoonheid van imperfectie

wsvodf2Een imperfect duurzaam leven
Sommige mensen denken dat ik als idealistische Visagist op de fiets een perfect duurzaam leven leid. Ze beginnen zich tegenover mij wel eens te verantwoorden over de dingen die zij (nog) niet goed doen. ‘Stop!’ zeg ik dan. En dan vertel ik dat nog steeds onnodig veel (vooral warm) water verbruik en de verwarming in de winter hoger zet dan past in een eco-minded huishouden, gewoon omdat ik het ook met die extra trui altijd koud heb. Ook scheid ik ons afval niet altijd even goed en heb ik graag veel lichten aan in huis. Qua eten laat ik voedsel dat van ver komt niet per se liggen, omdat ik al die vruchten zo lekker vind, en ook eet ik een aantal keren per week (biologisch) vlees. Door mijn lengte slaag ik voor kleding vrijwel nooit bij vintage kledingzaken/kringlopen of eco modewinkels en dus koop ik kleding bij winkels die nog verre van eerlijke handel voeren. Verder zit ik ook te vaak online te surfen wat veel energie kost. Natuurlijk knaagt dit aan me. Ik wil me hier niet bij neerleggen, maar veranderen. Maar sommige dingen zijn op dit moment niet haalbaar voor mij. Ik doe gewoon mijn best en waar ik kan probeer ik het anders – beter – te doen.

crackleonardDurf jij imperfect te zijn? 
Vroeger stak ik veel energie in een mooi gestyled kapsel en een smetteloos ‘nature look’ opgemaakt gezicht. Sinds wij geen auto meer hebben en ik elke dag door weer en wind op de fiets ga, kan ik niet anders dan dat uiterlijke ideaalplaatje loslaten en mij overgeven aan de nukken van ons klimaat.
Ook het hebben van een opgeruimd en leuk ingericht huis zie ik niet meer als realistisch doel. Manlief en ik zijn allebei creatieve chaoten en met twee opgroeiende kinderen lukt het ons maar niet om het huis langer dan een dag aan kant te hebben. Zelf vinden we dat eigenlijk helemaal niet zo erg, maar tegenover anderen verontschuldigen of verantwoorden we ons geregeld. Waarom? Bewust of onbewust steken we allemaal veel energie in het creëren van een mooi plaatje voor de buitenwereld. En dat gaat niet alleen om uiterlijkheden, maar ook om wat we doen. Dit jaar ga ik de uitdaging met mezelf aan om, zonder mijn idealen en de daarbij horende acties uit het oog te verliezen, in meer dingen imperfect te durven zijn. Doe je mee? Met dit blog hoop ik je een beetje te inspireren.

Prioriteren
Het op alle fronten goed doen is onmogelijk, maar wel iets dat velen van ons nastreven. Vroeg of laat loop je vast. Zo ben ik in mijn leven al honderd keer vastgelopen omdat ik teveel wilde wat onhaalbaar was, maar toch onvermoeibaar doorging. Om mij heen zie ik meer mensen vastlopen. Je kunt je energie maar één keer besteden. Wanneer dringt dat nou eens tot ons door?! 2016 was voor mij een jaar vol gezondheidsproblemen (natuurlijk ook niet voor niets), maar met vallen en opstaan lukt het mij nu beter om te prioriteren. Wat is echt belangrijk? Wat helemaal niet of minder? Dat ruimt zo op in je hoofd.

wabisabiWabi Sabi
Onlangs stuitte ik op de Japanse term Wabi Sabi, wat ‘de schoonheid van imperfectie‘ betekent. De kunst om het mooie van het onvolmaakte te zien. Dit spreekt mij erg aan. Te lang heb ik gevangen gezeten in mijn perfectionistische denken. Ik ben er niet bepaald beter van geworden. Eerder onnodig gestrest. Het is mooi om door te lezen en open te staan voor andere gedachten meer rust te kunnen vinden. Bekijk de woorden in de roze kolom maar eens goed en bedenk wat ze voor jou (kunnen) betekenen.

moedvanimperfectieLeesvoer
Inspirerende boeken over dit onderwerp zijn de alles behalve softe Zeg me dat ik oké ben van Marcel Hendricks en De moed van imperfectie van Brené Brown, wat ik echt een geweldig boek vind.

Muziek
Ter afsluiting dit mooie lied van de dit jaar overleden Leonard Cohen met de bekende zin: ‘There’s a crack in everything. That’s how the light gets in.’

 

Een reactie op De schoonheid van imperfectie
  1. Debbie

    Het perfecte plaatje wordt je helaas ook opgedrongen via de media. Het niet-duurzame perfecte plaatje via de reguliere media (koop vanalles, restyle je huis want gewoon is maar saai en niet inspirerend). Via de minder reguliere mediabronnen (ecoblogs, duurzame mailings etc) hoor je wat je allemaal “moet” doen.

    De rommel in mijn huis heeft mij nooit veel uitgemaakt voor mezelf – wel voor bezoek, dan vond ik het toch wel een zooitje. Als ik wist dat er bezoek kwam liep ik te stressen om het opgeruimd te krijgen (en houden). Helaas maakt de rommel in huis mij nu wel meer uit omdat ik er vaker door mijn moeder op gewezen werd. En ja, een leeg en opgeruimd huis brengt rust, maar tja, ik ben nu eenmaal een chaoot en hobbyist dus ik zie in alles mogelijkheden tot hergebruik… dus weggooien is een uitdaing. Toch ben ik het weer meer los aan het laten. Tuurlijk loop ik even door het huis om alle kleren bij elkaar te verzamelen als er bezoek komt, maar verder: Ik heb 3 jonge kinderen… het is hier alleen langer dan 10 minuten opgeruimd als de kinderen van huis zijn en ik niet ineens creatieve kriebels krijg.

    Een belangrijke vraag wanneer je je ergens druk om maakt:
    Is het erg dat het zo is? (een rommeltje)
    Waarom? (omdat anderen het wel netjes hebben en dan daardoor negatief over mij denken). Die laatste redenatie moet bekeken worden zodat je kan omdenken: misschien ziet men dan dat ik juist creatief met de kinderen ben, of dat ik gewoon weinig tijd ervoor heb. Hoeft geen oordeel te zijn of een negatief oordeel.
    Ik weet wel dat ik stiekem toch wel opgelucht ben als ik bij een ander zooi zie. En dan denk ik weer: Nou, misschien zijn door mijn huis anderen weer heel erg opgelucht! Dus misschien maar gewoon zo laten ;).

    Natuurlijk wil ik constant beter zijn (als mens) en dat is ook niet verkeerd. De vraag is of bepaalde dingen ertoe doen, of of de prioritering klopt.

Geef een reactie

Je emailadres zal niet worden getoond. Voer a.u.b. je naam, email en bericht in.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.